Dit mooie ervaringsverhaal heb ik mogen ontvangen van mijn cliënte Brechtje, die bij mij een doorbraaktraject volgde omdat ze het zo moeilijk vond een relatie los te laten die lang had geduurd.

Dit is het verhaal van Brechtje (48):

Hoe ik mezelf hervond na het verbreken van een lange relatie

“Toen ik voor het eerst bij Sarah kwam voor therapie, voelde ik me verloren. Ik wilde een relatie van 20 jaar beëindigen die me meer verdriet dan geluk bracht, maar toch bleef ik twijfelen of ik de juiste keuze maakte. Ik wist dat de relatie niet meer bij me paste, maar toch hield ik vast. Er was een knagende schuld en een gevoel van falen dat me gevangenhield. Maar onder alles zat een diepere angst, de angst voor eenzaamheid en leegte.

Het erkennen van mijn verhaal

In de eerste sessie voelde ik me opgelucht toen Sarah me vertelde dat mijn gevoelens heel begrijpelijk waren en dat ik niet de enige was die hier zo mee worstelde. We begonnen met het verkennen van de worstelingen in mijn relatie, maar Sarah stelde ook vragen over hoe ik ben opgegroeid en hoe er bij ons thuis met emoties werd omgegaan. Het was fijn om alles te kunnen vertellen en dat er werd geluisterd zonder oordeel. Ik vertelde over de goede momenten en hoe mijn relatie begon, maar ook over de momenten waarop het helemaal niet meer goed ging en hoe ik mezelf daarbij kwijtraakte. Na dat eerste gesprek zag ik meteen de link tussen hoe ik me vroeger thuis voelde en wat dat te maken had met mijn relatie nu.

Langzaam begon ik meer patronen te zien. Hoe ik vaak de behoeften van mijn partner boven die van mezelf stelde. Hoe ik bang was om hem teleur te stellen. Hoe ik de leegte die ik soms in mezelf voelde probeerde op te vullen door er voor hém te zijn. Ik realiseerde me dat mijn angst om alleen te zijn niet alleen uit deze relatie kwam, maar hoe diep deze wortels waren gegroeid vanuit mijn eenzame jeugd.

Eenzaamheid uit het verleden

Als kind voelde ik me vaak alleen. Mijn ouders waren er fysiek, maar emotioneel leek het soms alsof ze op een andere planeet waren. Ik kon nooit echt bij ze terecht voor steun of voor mijn verhaal. Er werd niet veel gesproken. Mijn ouders waren beide druk met hun werk en hun eigen dingen en hadden niet veel oog voor elkaar of voor mij. Ik ben hun enige kind en ik had dus ook geen broers of zussen waar ik iets aan had. Ik herinner me avonden waarop ik alleen in mijn kamer zat, verlangend naar een gevoel van verbinding. Die leegte had ik onbewust meedragen in mijn volwassen leven. En in mijn relatie probeerde ik die leegte te vullen, ook al betekende dat dat ik mezelf verloor.

De kracht van zelfliefde ontdekken

Sarah introduceerde het idee van zelfliefde, iets wat voor mij destijds een abstract begrip was. Hoe kon ik van mezelf houden als ik zoveel fouten had gemaakt, als ik zo lang bleef hangen in iets wat helemaal niet goed was en waaraan ik zelf ook zo lang had bijgedragen? Als ik iemand was die een ander in de steek liet na zo veel jaar? Maar ze leerde me dat zelfliefde niet gaat over perfectie, maar over acceptatie. Ik heb geleerd hoe ik mijn strenge innerlijke criticus kon loslaten.

Dat was echt een grote bevrijding!

Schrijven met mijn innerlijke kind

Daarnaast deed ik schrijfoefeningen waarbij ik mijn innerlijke kind liefdevol toesprak, op een manier zoals ik vroeger graag door mijn moeder of vader toegesproken had willen worden. Dat voelde eerst ongemakkelijk, maar het hielp me om liever en zachter voor mezelf te worden. Langzaam begon ik te voelen dat ik het waard was om gelukkig te zijn, los van iemand anders. Ik hoefde de leegte in mezelf niet meer te vrezen, maar kon deze toelaten met zachtheid.

Rouw en ruimte maken voor mezelf

Het moeilijkste was het rouwproces. Sarah leerde me dat ik niet alleen mijn ex losliet, maar ook de dromen en verwachtingen die ik aan onze relatie had verbonden. Het voelde alsof ik afscheid moest nemen van een deel van mezelf. Maar door dit proces kreeg ik ook ruimte om te ontdekken wie ik werkelijk ben, los van de relatie en los van de verwachtingen die ik had over de relatie, die niet strookten met de realiteit.

Nieuwe inzichten en vrijheid

Na een paar maanden begon ik echt grote veranderingen in mezelf te merken. Ik leerde grenzen stellen, zowel naar mijn ex als naar anderen. Ik durfde mijn gevoelens uit te spreken, zonder angst voor afwijzing of schuld. En voor het eerst in lange tijd voelde ik me licht en tevreden.

Sarah hielp me begrijpen dat de relatie niet per se “slecht” was, maar dat hij me niet meer diende. Het was alsof ik uit een te krappe jas was gegroeid en dat was oké. De angst voor eenzaamheid die me zolang had weerhouden, bleek niet langer een vijand, maar een uitnodiging om meer mezelf te mogen zijn met alle verlangens, gevoelens en behoeftes die daarbij horen.

Terugkijkend op mijn reis

Nu, een jaar later, ben ik dankbaar voor het proces en het traject dat ik heb gevolgd. De therapie bij Sarah heeft me niet alleen geholpen om de relatie los te laten, maar vooral ook om mezelf terug te vinden. Ik heb geleerd dat mijn waarde niet afhangt van hoe iemand anders me ziet en dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. Ik voel ook echt dat ik van mezelf houd nu en dat was totaal nieuw voor me.

Loslaten is een proces van vallen en opstaan. Toch voel ik me nu sterker dan ooit. Vrij om mijn leven opnieuw vorm te geven en vrij om van mezelf te houden. Ik weet nu, dankzij de EMDR en innerlijke kind-sessies, dat ik nooit meer bang hoef te zijn voor leegte. Ik denk dat als ik weer een nieuwe relatie aanga, ik ook heel anders in deze relatie zal staan dan voorheen. Ik ben gewoon veel meer mezelf en ik ben niet van plan mezelf ooit weer te verliezen in een relatie…”